شقايق گفت با خنده : نه بیمارم نه تبدارم             

                                             اگر سرخم چنان اتش حدیث دیگری دارم

گلی بودم به صحرایی نه با این رنگ و زیبایی

                                            نبو دم ان زمان هرگز نشان عشق و شیدایی

یکی از روزهایی که زمین تبدار و سوزان بود

                                         ومن بی تاب و خشکیده دلم در اتشی می سوخت    

ز ره امد یکی خسته به پایش خاربنشسته

         و عشق از چهره اش پیدای پیدا بود ز انچه زیر لب می گفت :

شنیدم سخت شیدا بود            نمی دانم چه بیماری به جان دلبرش افتاده بود اما ...

طبیبان گفته بودندش             اگر یک شاخه گل ارد از ان نوعی که من بودم

بگیرید ریشه اش را و بسوزانید       شود مرهم برای دلبرش اندم ، شفا یابد

چنانچه با خودش می گفت بسی کوه و بیابان را  

                                              بسی صحرای سوزان را به دنبال گلش بوده

و یک دم هم نیاسوده         که افتاد چشم اوناگه به روی من     بدون لحظه ای تردید

شتابان شد به سوی من       به اسانی مرا با ریشه از خاکم جدا کرد و به ره افتاد... 

                          و او می رفت و من در دست او بودم ...

و او هر لحظه سر را رو به بالا         تشکر از خدا می کرد        پس از چندی ...

هوا چون کوره اتش می سوخت            

                                         و دیگر داشت در دستش تمام ریشه ام می سوخت

                             به لب هایی که تاول داشت گفت :

اما چه باید کرد در این صحرا که ابی نیست            به جانم هیچ تابی نیست

اگر گل ریشه اش سوزد که وای بر من                  برای دلبرم هرگز  

   دوایی نیست                                              و از این گل که جایی نیست

                      خودش هم تشنه بود اما نمی فهمید حا لش را

   چنان می رفت          و من در دست او بودم         و حالا من تمام هست او بودم

   دلم می سوخت اما راه پایان کو ؟                   نه حتی اب نسیمی در بیابان کو ؟

   و دیگر داشت در دستش تمام جان من می سوخت                       که ناگه ...

   روی زانو های خود خم شد   

                                            دگر از صبر او کم شد               

                                                                            دلش لبریز ماتم شد

                                             کمی اندیشه کرد انگه

 مرا در گوشه ای از ان بیابان کاشت

                  نشست و سینه را با سنگ خارایی  ز هم بشکافت      ز هم بشکافت

  صدای قلب او گویی جهان را زیرو رو می کرد

                                               زمین و اسمان را پشت و رو می کرد

و هر چیزی که هرجا بود با غم رو به رو می کرد

                                  نمی دانم چه می گویم اما ...

             به جای اب خونش را به من می داد  و بر لب های او فریاد ...

بمان ای گل       که تو تاج سرم هستی         دوای دلبرم هستی            بمان ای گل

             و من ماندم       نشان عشق و شیدایی     و با این رنگ و زیبایی...

   و نام من شقایق شد...         گل همیشه عاشق شد ...